Dlaczego ból po fizjoterapii może nawracać?

Autorzy to fizjoterapeuci:

Bartek Pietruszewski

Michał Lewandowski

12 min czytania

Opublikowano 30/03/2026 zgodnie z najnowszą wiedzą.

#FAQ

Brak utrwalenia efektów terapią ruchową

Jednym z najczęstszych powodów nawrotu bólu po fizjoterapii jest nieregularne wykonywanie ćwiczeń i brak konsekwentnego stosowania się do zaleceń. Terapia potrafi szybko zmniejszyć dolegliwości, ale żeby efekt się utrwalił, ciało musi powtarzać nowe wzorce na tyle często, by stały się „automatyczne”.

Gdy ćwiczenia są robione rzadko albo tylko przez krótki okres, mięśnie stopniowo tracą siłę i kontrolę, a sztywność wraca.Wtedy organizm łatwiej wraca do starych, przeciążających schematów i ból może pojawić się ponownie. Dlatego regularna, dobrze dobrana aktywność jest kluczowa, żeby utrzymać wypracowaną poprawę i komfort ruchu na co dzień.

Powrót do błędnych nawyków ruchowych

Ból często wraca wtedy, gdy po fizjoterapii wraca się do tego, co wcześniej mu sprzyjało: długiego siedzenia w jednej pozycji, garbienia się, małej ilości ruchu w ciągu dnia albo robienia wszystkiego w napięciu i pośpiechu. Nawet jeśli po terapii jest lepiej, ciało szybko wraca do automatycznych nawyków i po czasie znowu pojawiają się przeciążenia oraz dolegliwości bólowe.

Dlatego ważne są małe rzeczy na co dzień: częstsze przerwy od siedzenia, zmiana pozycji, trochę ruchu w ciągu dnia i pilnowanie, żeby nie funkcjonować cały czas w napięciu. Fizjoterapia daje narzędzia, ale to codzienne nawyki najczęściej decydują, czy poprawa zostanie na dłużej.

Nieukończenie pełnego cyklu rehabilitacji

Zbyt wczesne zakończenie rehabilitacji to częsty powód nawrotu bólu. Gdy dolegliwości się zmniejszają, łatwo uznać, że „problem jest już załatwiony”, ale organizm często potrzebuje jeszcze czasu, żeby odbudować siłę, kontrolę ruchu i tolerancję na codzienne obciążenia.

Jeśli terapia zostanie przerwana za szybko, tkanki mogą nie zdążyć się w pełni przystosować, a efekt poprawy bywa nietrwały – szczególnie gdy wracają wcześniejsze obciążenia (praca, trening, długie siedzenie). Dlatego wytrwałość i konsekwentne stosowanie się do planu zwiększają szansę, że poprawa utrzyma się na dłużej i ból nie wróci po kilku tygodniach.

Chwilowe nasilenie objawów po pracy manualnej

Po masażu, mobilizacjach czy pracy na tkankach może pojawić się krótkotrwałe nasilenie bólu lub sztywności. To dość częsta reakcja – tkanki są po prostu bardziej wrażliwe po intensywniejszym bodźcu.

Najczęściej takie objawy mijają w ciągu 1-3 dni. W tym czasie pomaga spokojniejszy dzień, lekka aktywność (bez przeciążania) i dobre nawodnienie. Delikatny ruch zwykle działa lepiej niż całkowite unikanie aktywności. Jeśli jednak ból jest bardzo silny, narasta albo utrzymuje się dłużej, warto skontaktować się z fizjoterapeutą i dostosować intensywność terapii.

Ból jako reakcja organizmu na terapię

Po fizjoterapii czasem pojawia się ból lub „obolałość” – najczęściej dlatego, że tkanki zostały mocniej pobudzone, a organizm i układ nerwowy muszą się do tego bodźca zaadaptować. To dość częsta reakcja, zwłaszcza po terapii manualnej lub po intensywniejszych ćwiczeniach, i nie musi oznaczać, że coś poszło źle.

Nasilenie dolegliwości bywa różne: zależy od wrażliwości danej osoby, miejsca problemu i rodzaju zastosowanej terapii. Zwykle objawy słabną w ciągu kilku dni. Jeśli ból jest bardzo silny, narasta, utrzymuje się dłużej lub pojawiają się nowe niepokojące objawy, warto skonsultować się z fizjoterapeutą i dostosować plan terapii.

Przyczyny bólu po zabiegach fizjoterapeutycznych

Po fizjoterapii czasem pojawia się ból lub większa sztywność, bo ciało dostało bodziec, do którego nie było przyzwyczajone. To częste po terapii manualnej, masażu czy po ćwiczeniach, których wcześniej nie było w planie. Taka reakcja zwykle przypomina obolałość po treningu: tkanki są wrażliwsze, a organizm adaptuje się do nowego bodźca.

Dolegliwości mogą też wynikać z tego, że ciało zaczyna pracować inaczej – zmienia się sposób poruszania i obciążania tkanek, a układ nerwowy potrzebuje chwili, żeby to zaakceptować. Najczęściej objawy trwają od 1 do kilku dni i stopniowo słabną. Jeśli ból jest bardzo silny, narasta lub utrzymuje się dłużej, warto skontaktować się z fizjoterapeutą i dostosować intensywność terapii.

Mikro urazy i mikro stany zapalne podczas regeneracji tkanki łącznej

Po intensywniejszej terapii manualnej lub nowych ćwiczeniach ciało może przez chwilę zareagować czymś, co nazywa się reakcją zapalną. Warto to dobrze zrozumieć: to nie jest „choroba” ani coś, czego zawsze trzeba się bać. To naturalny mechanizm, dzięki któremu organizm uruchamia proces naprawy i przystosowania tkanek.

Dlatego przez 1-2 dni może pojawić się większa tkliwość, sztywność albo wrażenie „obolałości” w miejscu pracy – podobnie jak po większym wysiłku. Jeśli objawy są łagodne i stopniowo słabną, zwykle jest to normalna reakcja. Jeśli natomiast ból jest bardzo silny, narasta lub nie mija, warto skontaktować się z fizjoterapeutą.

Zwiększone napięcie i przeciążenia mięśniowe

Jeśli mięśnie i tkanki były wcześniej mocno spięte albo przeciążone, mogą reagować większą bolesnością po terapii. Czasem ból pojawia się też wtedy, gdy po wizycie pacjent wraca od razu do dużych obciążeń (praca, trening) i ciało nie ma przestrzeni na regenerację. W takiej sytuacji zwykle pomaga spokojniejszy dzień i lekki ruch, zamiast wchodzić od razu w pełne obciążenia.

Stan zapalny i uwrażliwienie tkanek

Po zabiegach tkanki mogą być przez chwilę bardziej wrażliwe. W praktyce oznacza to, że nawet normalne bodźce (dotyk, ruch, dłuższe siedzenie) mogą być odczuwane mocniej niż zwykle. Zazwyczaj to przechodzi, gdy organizm wyciszy reakcję po terapii.

Adaptacja organizmu do terapii

Rehabilitacja to proces. Na początku ciało może reagować mocniej, bo dostaje nowe obciążenia i nowe bodźce. Z czasem – gdy tkanki się adaptują, a plan jest dobrze dobrany – takie reakcje zwykle są mniejsze lub znikają.

Reakcje obronne organizmu na bodźce fizjoterapeutyczne

Gdy organizm czuje się niepewnie (ból przewlekły, stres, duża wrażliwość), potrafi reagować ochronnie: wzrostem napięcia mięśni i większą wrażliwością na bodźce. To może sprawić, że po zabiegu ból wydaje się większy niż „powinien”. Wtedy ważne jest, żeby terapia była dawkowana spokojnie i żeby pacjent rozumiał, że nie każda reakcja oznacza pogorszenie stanu.

Wpływ schorzeń ortopedycznych i neurologicznych na powrót bólu

Nawrót bólu po fizjoterapii bywa związany z tym, że w tle jest konkretny problem, który łatwo „odzywa się” przy codziennych obciążeniach. Często dotyczy to sytuacji, w której nerw ma mniej przestrzeni niż powinien – np. kanał kręgowy albo otwory, przez które nerwy wychodzą z kręgosłupa, są zwężone. W praktyce oznacza to, że nerw może być łatwiej podrażniany przy dłuższym siedzeniu, chodzeniu, schylaniu albo przy większym wysiłku, nawet jeśli wcześniej było lepiej.

To nie musi oznaczać, że terapia była zła. W takich przypadkach plan rehabilitacji trzeba po prostu odpowiednio dopasować: dobrać właściwe ćwiczenia, ustawić tempo progresji i dłużej popracować nad tolerancją na obciążenia.

Dyskopatia i przepuklina krążka międzykręgowego

Krążek międzykręgowy (dysk) to naturalna struktura między kręgami. Dyskopatia to ogólne określenie zmian w krążku (np. odwodnienie, obniżenie wysokości, pęknięcia pierścienia), które mogą występować także u osób, które nie odczuwają bólu. Przepuklina oznacza, że część krążka wysuwa się poza swoje typowe granice.

Kluczowe jest to, czy taka zmiana drażni nerw i czy pasuje do objawów (np. ból promieniujący do nogi lub ręki, drętwienie, osłabienie siły). Jeśli nerw jest podrażniony, dolegliwości mogą wracać, zwłaszcza po przebywaniu dłużej w jednej pozycji albo po zbyt dużym obciążeniu. Rehabilitacja skupia się wtedy na tym, żeby stopniowo poprawiać tolerancję na ruch i obciążenia oraz zmniejszać nasilenie objawów – bez wchodzenia za szybko w to, co ból wyraźnie prowokuje.

Kręgozmyk, kręgoszczelina i stenoza kanału kręgowego

Kręgozmyk to przesunięcie jednego kręgu względem drugiego. Kręgoszczelina to ubytek w łuku kręgu, który u części osób może sprzyjać kręgozmykowi. Stenoza kanału kręgowego to zwężenie przestrzeni dla struktur nerwowych.

W takich sytuacjach ból i inne objawy często zależą od obciążenia i pozycji (np. dłuższe chodzenie, stanie, schylanie, wyprost). Rehabilitacja zwykle koncentruje się na poprawie kontroli pracy tułowia i ruchu w bezpiecznych zakresach, a także na mądrym dawkowaniu obciążenia. Czasem potrzeba więcej czasu, bo celem jest przede wszystkim zwiększenie tolerancji na codzienne obciążenia, a nie „szybka poprawa na chwilę”.

Rwa kulszowa, rwa udowa i rwa barkowa

„Rwa” to potoczne określenie bólu, który pojawia się wtedy, gdy nerw jest podrażniony lub uciskany. W zależności od tego, którego nerwu dotyczy problem, ból i inne objawy promieniują w różne rejony:

• rwa kulszowa najczęściej promieniuje przez pośladek i tylną część uda, czasem dalej do łydki i stopy,
• rwa udowa częściej promieniuje do pachwiny i przedniej części uda, czasem w okolice kolana i przyśrodkowej części podudzia,
• rwa barkowa może promieniować z szyi do barku, ramienia i dłoni.

Takie dolegliwości potrafią nawracać, bo nerw bywa wrażliwy na dłuższe przebywanie w jednej pozycji, napięcie okolicznych tkanek i zwiększenie obciążenia. Fizjoterapia często pomaga, ale plan powinien być dopasowany: stopniowe zwiększanie aktywności, dobór ruchu tak, żeby nie nasilał objawów, i konsekwencja w stosowaniu się do zaleceń między wizytami.

Schorzenia układu nerwowego a nasilenie bólu

Gdy ból ma bardziej „nerwowy” charakter (pieczenie, kłucie, prądy, nadwrażliwość), objawy mogą być bardziej uporczywe i mocniej zależeć od stresu, snu i ogólnego zmęczenia. Wtedy rehabilitacja powinna być bardzo indywidualna, a czasem potrzebna jest też równoległa konsultacja lekarska.

Fizjoterapia a kontrola i łagodzenie bólu

Fizjoterapia pomaga kontrolować ból, ale też zmniejsza ryzyko nawrotów, bo skupia się na przyczynie: sposobie obciążania tkanek i jakości ruchu. Terapia manualna może poprawić komfort, zmniejszyć napięcie i ułatwić ruch, a ćwiczenia budują siłę i kontrolę, dzięki którym ciało lepiej radzi sobie z codziennymi obciążeniami.

Zabiegi fizykalne (np. elektroterapia) mogą być wsparciem w łagodzeniu dolegliwości, ale podstawą długofalowej poprawy zwykle pozostaje dobrze dobrany trening i konsekwentne stosowanie się do zaleceń między wizytami. Po niektórych sesjach możliwa jest krótkotrwała reakcja pozabiegowa – tkanki bywają bardziej wrażliwe – jednak powinna ona ustępować.

Stała współpraca z fizjoterapeutą pozwala kontrolować postępy i na bieżąco dopasowywać terapię tak, aby była skuteczna i bezpieczna.

Techniki terapii manualnej: masaż, mobilizacja stawów, terapia powięziowa

Masaż, mobilizacje i praca na tkankach miękkich pomagają zmniejszyć napięcie i poprawić zakres ruchu. U części osób mogą wywołać krótkotrwałą tkliwość, ale celem jest przede wszystkim ułatwienie ruchu i przygotowanie ciała do ćwiczeń. Najlepsze efekty daje połączenie terapii manualnej z regularnym wykonywaniem zaleconych ćwiczeń i utrzymaniem aktywności między wizytami.

Kinezyterapia i ćwiczenia fizjoterapeutyczne wzmacniające mięśnie stabilizujące

Ćwiczenia są kluczowe, bo to one budują siłę i kontrolę potrzebną do utrzymania efektów terapii. Program dobiera się do możliwości pacjenta i stopniowo zwiększa trudność, tak aby ciało adaptowało się bez nadmiernego przeciążania. Regularność ma znaczenie – bez niej poprawa bywa krótkotrwała, a dolegliwości łatwiej wracają.

Znaczenie odpowiedniego planu terapii i intensywności ćwiczeń

Skuteczny plan uwzględnia stan zdrowia, objawy i codzienne obciążenia pacjenta. Dzięki temu terapia nie jest planowana „na ślepo”, tylko jest dopasowana do realnych potrzeb. Monitorowanie postępów pozwala modyfikować ćwiczenia i metody w odpowiednim momencie, co zwiększa szansę na trwały efekt i łatwiejsze funkcjonowanie na co dzień.

Reakcje organizmu i czynniki wpływające na ból po fizjoterapii

To, jak mocno boli po fizjoterapii, zależy od kilku rzeczy: wrażliwości organizmu, rodzaju zastosowanych metod, aktualnego poziomu przeciążenia oraz tego, co dzieje się między wizytami (sen, stres, aktywność). Po terapii tkanki mogą być przez chwilę bardziej wrażliwe, a układ nerwowy może nasilać odczucia, zwłaszcza u osób z bólem przewlekłym.

U większości osób dolegliwości po wizycie słabną w ciągu kilku dni. Jeśli jednak ból wyraźnie narasta, utrzymuje się długo albo pojawiają się nowe niepokojące objawy, warto skontaktować się ze specjalistą i dopasować plan.

Indywidualna wrażliwość i reakcja na bodźce bólowe

Ludzie różnią się tym, jak odczuwają ból. U części osób układ nerwowy reaguje mocniej, dlatego ta sama terapia może dać większą tkliwość lub dłuższą sztywność. Wpływ mają też wcześniejsze doświadczenia z bólem, zmęczenie i ogólne obciążenie organizmu. Dlatego ważna jest komunikacja i dostosowanie intensywności terapii do reakcji pacjenta.

Wpływ czynników psychologicznych i wierzeń pacjenta

Stres i napięcie mogą nasilać dolegliwości, bo organizm działa wtedy w trybie „podwyższonej gotowości”: mięśnie łatwiej się spinają, a układ nerwowy mocniej reaguje na bodźce. Nie oznacza to, że ból jest wymyślony – raczej, że samopoczucie i obciążenie psychiczne mogą wpływać na jego intensywność i to, jak długo się utrzymuje. Dlatego sen, odpoczynek i obniżenie napięcia w ciągu dnia często ułatwiają wyciszenie objawów i wspierają rehabilitację.

Rola procesów zapalnych i przebudowy tkanek

Po zabiegach lub ćwiczeniach tkanki mogą przez chwilę reagować większą tkliwością i sztywnością, bo zostały mocniej pobudzone. Zazwyczaj jest to przejściowe i słabnie w miarę, jak organizm przyzwyczaja się do obciążenia. Dlatego dobra terapia jest dawkowana tak, żeby dać efekt, ale nie wywoływać zbyt dużej reakcji, która utrudnia codzienne funkcjonowanie.

Czynniki związane z przeciążeniem i powtarzającymi się urazami

Jeśli między wizytami wciąż dochodzi do przeciążania (za dużo aktywności, brak przerw, powtarzanie tych samych obciążających ruchów), ból łatwiej się utrzymuje albo wraca. Dlatego rehabilitacja zwykle łączy wzmacnianie i pracę nad ruchem z takim ustawieniem obciążeń w ciągu dnia, żeby tkanki miały szansę się adaptować.

Jak postępować w przypadku powrotu lub nasilenia bólu po fizjoterapii?

Gdy ból wraca lub się nasila, najlepiej zacząć od dwóch kroków: sprawdzić, co go nasila, i szybko zmniejszyć obciążenie, które go prowokuje. Czasem to tylko krótkotrwała reakcja po wizycie lub ćwiczeniach, a czasem sygnał, że plan jest zbyt wymagający albo że między wizytami znów pojawiło się przeciążenie (np. dużo pracy w jednej pozycji, trening, brak przerw).  W tym przypadku pomaga uważna obserwacja objawów i kontakt z fizjoterapeutą, żeby w porę skorygować terapię.

W tym okresie zwykle lepszy jest lekki ruch i dostosowanie aktywności niż całkowite unieruchomienie.

Monitorowanie natężenia bólu i objawów towarzyszących

Warto obserwować trzy rzeczy:

• kiedy ból się pojawia (np. po ćwiczeniach, po pracy, rano, po dłuższym siedzeniu),
• jak się zachowuje w czasie – czy w ciągu 24-48 godzin słabnie, czy narasta,
• czy pojawiają się nietypowe sygnały, takie jak szybko rosnący obrzęk, zaczerwienienie albo wyraźny spadek siły.

Często wystarczą krótkie notatki: ból w skali 0-10 + co było danego dnia. To szybko pokazuje, co sprzyja nawrotom i jak najlepiej dobrać obciążenia.

Konsultacja z fizjoterapeutą i dostosowanie terapii

Jeśli ból nie odpuszcza, narasta albo regularnie wraca po tych samych czynnościach, warto skontaktować się z fizjoterapeutą. Zwykle nie chodzi o „zaczynanie od zera”, tylko o korektę planu: zmniejszenie intensywności, zmianę zakresu ruchu, wolniejsze tempo progresji albo chwilowe skupienie się na wyciszeniu objawów.

Zalecenia dotyczące odpoczynku, nawodnienia i stosowania okładów

Spokojniejszy dzień i dobre nawodnienie mogą pomóc, ale kluczowe jest ograniczenie tego, co wyraźnie nasila ból. Okłady można potraktować jako dodatek, jeśli przynoszą ulgę:

• zimno – gdy lepiej działa na ból lub wyraźne podrażnienie,
• ciepło – gdy bardziej pomaga na napięcie i sztywność.

Nie trzeba stosować okładów dla zasady- najlepiej wybrać to, co faktycznie poprawia samopoczucie.

Wykorzystanie technik łagodzenia bólu

Najczęściej najlepiej działają proste rzeczy: lekki ruch, spokojne „rozruszanie” i delikatne ćwiczenia zalecone przez fizjoterapeutę. Agresywne rozciąganie albo mocny masaż mogą czasem nasilić dolegliwości, dlatego bezpieczniej trzymać się łagodniejszych bodźców. Jeśli mimo zmniejszenia obciążenia ból narasta lub pojawiają się niepokojące objawy, warto skonsultować się ze specjalistą.

Prewencja nawrotów bólu po fizjoterapii

Żeby ból nie wracał, nie wystarczy „zaleczyć” objawów – trzeba utrzymać efekt terapii w codziennym życiu. Najczęściej oznacza to regularny ruch, stopniowe wzmacnianie i lepsze zarządzanie obciążeniami (praca, trening, stres). Im bardziej ciało jest przygotowane na to, co dzieje się na co dzień, tym mniejsze ryzyko, że ból wróci przy pierwszym gorszym tygodniu.

Kontynuacja ćwiczeń wzmacniających i stabilizujących mięśnie

Regularne ćwiczenia pomagają utrzymać siłę i kontrolę ruchu, dzięki czemu ciało lepiej znosi chodzenie, siedzenie, dźwiganie czy trening. Najważniejsza nie jest „idealna lista ćwiczeń”, tylko systematyczność i progresja dopasowana do możliwości – tak, żeby plan dało się realnie realizować w codziennym życiu.

Unikanie błędnych nawyków ruchowych i poprawa postawy ciała

Nawrót bólu często wynika z powrotu do tego samego schematu: długiego siedzenia bez przerw, małej ilości ruchu w ciągu dnia, pracy w napięciu albo powtarzania obciążających pozycji. Dlatego liczą się małe zmiany: częstsza zmiana pozycji, krótkie przerwy, więcej ruchu w ciągu dnia. Fizjoterapeuta może pomóc znaleźć te nawyki, które najbardziej sprzyjają dolegliwościom i podpowiedzieć, jak w prosty sposób je korygować.

Regularne wizyty kontrolne i profilaktyka w codziennym życiu

Wizyty kontrolne pomagają utrzymać kierunek i wychwycić problem na wczesnym etapie. Często wystarczy jedno spotkanie co jakiś czas, żeby ocenić postępy, skorygować plan ćwiczeń i dopasować obciążenia – zanim ból zdąży wrócić.

Świadome podejście do procesu rehabilitacji i zaangażowanie pacjenta

Najtrwalsze efekty daje współpraca: regularne ćwiczenia, sensowne planowanie aktywności i reagowanie na pierwsze sygnały przeciążenia. Jeśli objawy zaczynają wracać, lepiej od razu zmniejszyć obciążenie niż czekać, aż dolegliwości staną się silne i trudniejsze do opanowania.

Bezpieczeństwo terapii fizjoterapeutycznej i optymalizacja leczenia bólu

Bezpieczna fizjoterapia to taka, która jest dopasowana do stanu pacjenta, rodzaju problemu i reakcji organizmu. Nie ma jednego „najlepszego” schematu dla wszystkich – liczy się dobór metod, rozsądne dawkowanie obciążenia i jasna komunikacja.

Terapia manualna może poprawiać komfort i ułatwiać ruch, ćwiczenia budują siłę i kontrolę, a zabiegi fizykalne mogą być dodatkiem do tych metod. Kluczowe jest to, żeby całość była prowadzona tak, aby pomagała, a nie przeciążała.

Dostosowanie intensywności i rodzaju terapii do stanu pacjenta

Intensywność ćwiczeń i zabiegów powinna wynikać z tego, jak pacjent reaguje: czy ból się wycisza, czy narasta, i jak wygląda funkcjonowanie w kolejnych dniach. Najczęściej najlepiej działa stopniowe zwiększanie obciążeń – tak, żeby organizm miał czas się zaadaptować, a postęp był stabilny.

Znaczenie dokładnej diagnostyki bólu i współpraca interdyscyplinarna

Dobra diagnoza pozwala dobrać właściwe metody i wykluczyć sytuacje, w których potrzebna jest konsultacja lekarska lub dodatkowe badania. Jeśli objawy sugerują problem neurologiczny, ortopedyczny albo są nietypowe, współpraca fizjoterapeuty z lekarzem (np. ortopedą, neurologiem) pomaga szybciej ustalić plan i lepiej kontrolować dolegliwości.

Zapobieganie uszkodzeniom podczas fizjoterapii i komplikacjom

Bezpieczeństwo terapii oznacza unikanie „za mocnych” bodźców i zbyt szybkiego dokładania obciążeń. Ważna jest też edukacja: jak wykonywać ćwiczenia, czego unikać w pierwszych dniach po wizycie i jak reagować, gdy objawy wracają. Dzięki temu pacjent wie, co jest normalną reakcją, a co jest sygnałem, że plan trzeba zmienić.

Wykorzystanie nowoczesnych metod terapii

Elektroterapia, laseroterapia czy krioterapia mogą być elementem rehabilitacji i czasem pomagają zmniejszyć ból, zwłaszcza na początku. Nie są jednak kluczem terapii. Najważniejsze pozostają dobrze dobrane ćwiczenia, stopniowe zwiększanie obciążeń i konsekwencja w stosowaniu się do zaleceń między wizytami.

Autorzy artykułu:

Bartek Pietruszewski

Bartek specjalizuje się w terapii urazowej oraz dysfunkcjach ruchu. Certyfikowany terapeuta metody FDM na której, w dużym stopniu, opiera swoją pracę.

Michał Lewandowski

Michał w swojej pracy stawia na dialog z pacjentem – uważa, że dobra komunikacja to podstawa skutecznej terapii. Najlepiej odnajduje się w pracy z przepuklinami