Rehabilitacja po operacjach urologicznych i proktologicznych – klucz do szybkiego powrotu do zdrowia

Autorzy to fizjoterapeuci:

Anna Kozicka

Katarzyna Grodzicka

11 min czytania

Opublikowany 24/07/2026. Zaktualizowany oraz poprawiony zgodnie z najnowszą wiedzą i jej stanem na dzień 28/07/2026.

#Mężczyzna

Co to jest rehabilitacja po operacji urologicznej i proktologicznej?

Rehabilitacja po tego typu operacjach to proces, którego celem jest przywrócenie siły i funkcji mięśni dna miednicy. Podczas zabiegu – niezależnie od tego, czy dotyczy prostaty, pęcherza czy odbytnicy – te mięśnie i otaczające je nerwy mogą zostać osłabione albo uszkodzone. Trening prowadzony przez fizjoterapeutę uroginekologicznego pozwala nauczyć się na nowo, jak świadomie je napinać i rozluźniać – to rzadko udaje się zrobić poprawnie bez wsparcia specjalisty.

Terapię zaczynam od zbudowania planu dopasowanego do konkretnej operacji i stanu pacjenta. W pracy z mięśniami dna miednicy korzystam z biofeedbacku, czyli metody, która pokazuje pacjentowi w czasie rzeczywistym, jak pracują jego mięśnie, oraz z ultrasonografii przezkroczowej, która obrazuje ich aktywność na monitorze. Trening siłowy, wytrzymałościowy i koordynacyjny łączy się w jeden program, który stopniowo przywraca kontrolę nad codziennymi funkcjami.

Po operacjach prostaty i odbytnicy rehabilitacja pomaga ograniczyć nietrzymanie moczu, niekontrolowane wycieki stolca i zbyt częste wypróżnienia. Najlepsze efekty daje rozpoczęcie ćwiczeń jeszcze przed zabiegiem – to tzw. prehabilitacja – bo mięśnie silniejsze przed operacją szybciej wracają do formy po niej.

Plan terapii nie jest ustalany raz na zawsze – modyfikuję go na bieżąco, zależnie od tego, jak pacjent reaguje na ćwiczenia. Celem zawsze jest jedno: żeby wrócił do codziennych aktywności z jak największym komfortem.

Czym różni się rehabilitacja urologiczna od proktologicznej

Obie ścieżki rehabilitacji pracują na tych samych mięśniach dna miednicy, ale różni je cel i objawy, na które odpowiadają:

Mimo różnych objawów obie rehabilitacje opierają się na tym samym fundamencie: regularnym, nadzorowanym treningu mięśni dna miednicy i indywidualnym podejściu do pacjenta.

Kiedy zaczyna się proces rehabilitacji

Najlepszy moment na start to czas przed operacją – prehabilitacja. Obejmuje ćwiczenia mięśni dna miednicy oraz trening aerobowy i oporowy, które wzmacniają organizm przed zabiegiem i zwiększają szansę na szybszy powrót kontroli nad pęcherzem i jelitami.

Po operacji zaczynam od szczegółowego wywiadu i badania, na podstawie których dopasowuję plan terapii. Wczesne włączenie ćwiczeń zmniejsza ryzyko przewlekłego nietrzymania moczu i objawów zespołu LARS, a sesje z biofeedbackiem i ultrasonografią dają lepsze efekty niż ćwiczenia robione samodzielnie, bez kontroli fizjoterapeuty.

Nawet delikatna aktywność ruchowa w pierwszych dniach po zabiegu – krótki spacer po korytarzu, zmiana pozycji w łóżku – przyspiesza powrót do sprawności.

Dlaczego rehabilitacja po tych operacjach jest ważna

Operacje urologiczne i proktologiczne działają wprost na mięśnie dna miednicy, które odpowiadają za kontrolę oddawania moczu i stolca. Zabieg może je osłabić albo uszkodzić, co zwiększa ryzyko nietrzymania moczu czy trudności jelitowych określanych jako zespół LARS.

Systematyczny trening prowadzony pod opieką fizjoterapeuty łagodzi te objawy. Im wcześniej pacjent zaczyna ćwiczyć, tym szybciej wraca do codziennych aktywności. W terapii łączę ćwiczenia, biofeedback, ultrasonografię i edukację, żeby pacjent sam umiał rozpoznać, co robi dobrze, a co wymaga poprawy.

Zaniedbana rehabilitacja może prowadzić do przewlekłych trudności z trzymaniem moczu i stolca, a to z kolei do wycofania się z życia towarzyskiego i pogorszenia samopoczucia. Indywidualnie prowadzona terapia zwiększa szansę na lepsze i trwałe efekty.

Rehabilitacja wpływa nie tylko na funkcje organizmu, ale też na to, jak pacjent czuje się psychicznie – mniej stresu związanego z nietrzymaniem moczu czy stolca przekłada się na większą swobodę w codziennym życiu.

Wpływ operacji na mięśnie dna miednicy

Zabiegi urologiczne i proktologiczne mogą uszkadzać mięśnie dna miednicy, zwieracze i okoliczne nerwy, co osłabia kontrolę nad oddawaniem moczu i stolca. Przy prostatektomii najczęściej dotyczy to zwieracza cewki moczowej – jego uszkodzenie zwiększa ryzyko nietrzymania moczu.

Większość pacjentów po takich operacjach doświadcza na początku mimowolnych wycieków i obniżonego napięcia mięśniowego. To nie znaczy, że coś jest trwale uszkodzone – rehabilitacja pozwala odbudować siłę i koordynację tych mięśni oraz przywrócić prawidłowe wzorce napinania i rozluźniania.

Ryzyko powikłań bez rehabilitacji

Brak rehabilitacji zwiększa ryzyko, że problemy z nietrzymaniem moczu i stolca staną się przewlekłe. To utrudnia powrót do normalnego funkcjonowania i sprzyja ograniczaniu kontaktów towarzyskich.

Samodzielne ćwiczenia wykonywane bez kontroli fizjoterapeuty często są robione nieprawidłowo i nie przynoszą oczekiwanych efektów, co wydłuża czas powrotu do sprawności.

Rehabilitacja po prostatektomii radykalnej

Po usunięciu prostaty najczęstszym problemem jest osłabienie zwieracza cewki moczowej, które objawia się nietrzymaniem moczu. Rehabilitacja skupia się na regularnym treningu mięśni dna miednicy pod okiem fizjoterapeuty uroginekologicznego.

Program obejmuje ćwiczenia wzmacniające te mięśnie oraz naukę ich świadomej kontroli. W pracy wykorzystuję ultrasonografię przezkroczową i biofeedback – dzięki nim pacjent widzi, jak faktycznie pracują jego mięśnie, a nie tylko czuje, że „coś się dzieje”.

Warto zacząć jak najwcześniej – najlepiej jeszcze przed operacją, w ramach prehabilitacji. Regularne, nadzorowane sesje skracają czas nietrzymania moczu i przyspieszają powrót do komfortu życia.

Nietrzymanie moczu po operacji prostaty

To jeden z najczęstszych skutków prostatektomii – wynika z osłabienia zwieracza i mięśni dna miednicy. W praktyce objawia się wyciekiem moczu przy wysiłku, kaszlu czy kichaniu.

Na sesjach uczę pacjentów kontrolowanego napinania i rozluźniania tych mięśni – to umiejętność, którą trudno wypracować samemu, bez informacji zwrotnej z zewnątrz. Biofeedback i ultrasonografia dają tę informację na bieżąco, a systematyczny trening prowadzony przez około 12 tygodni skraca czas potrzebny na odzyskanie kontroli nad pęcherzem.

Jeśli pacjent zdążył wykonać prehabilitację – trening aerobowy i oporowy przed operacją – efekty rehabilitacji pooperacyjnej są zwykle lepsze.

Trening mięśni dna miednicy pod okiem fizjoterapeuty

Ćwiczenia dobieram do aktualnej kondycji mięśni i możliwości pacjenta. Na sesjach korzystam z biofeedbacku i ultrasonografii, żeby upewnić się, że pacjent aktywuje właściwe mięśnie, a nie na przykład pośladki czy brzuch.

Regularne sesje z fachowym wsparciem dają lepsze efekty niż ćwiczenia robione samodzielnie – łatwiej jest się pomylić, kiedy nikt nie sprawdza, czy ruch jest wykonywany prawidłowo. Wzmocnienie zwieracza cewki i mięśni dna miednicy przyspiesza odzyskanie kontroli nad oddawaniem moczu.

Dlaczego nadzorowany trening działa lepiej niż ćwiczenia w domu

Podczas nadzorowanego treningu fizjoterapeuta sprawdza, czy ćwiczenie jest wykonywane poprawnie, i stopniowo zwiększa obciążenie. Bez tej kontroli wiele osób napina niewłaściwe mięśnie albo robi to za słabo lub za mocno, co ogranicza efekty terapii.

Biofeedback i ultrasonografia pozwalają na bieżąco widzieć pracę mięśni, co dodatkowo motywuje i uczy świadomości własnego ciała. W efekcie kontrola nad moczem i stolcem wraca szybciej, a poprawa jest bardziej trwała.

Rola biofeedbacku i ultrasonografii przezkroczowej

Biofeedback informuje pacjenta na bieżąco o napięciu jego mięśni – dzięki temu łatwiej nauczyć się poprawnej aktywacji mięśni dna miednicy i utrzymać kontrolę nad moczem i stolcem.

Ultrasonografia przezkroczowa pozwala zobaczyć mięśnie w ruchu podczas ćwiczeń. To praktyczne narzędzie – pozwala zauważyć, kiedy pacjent robi ćwiczenie źle, i poprawić je na miejscu, zamiast zgadywać.

Połączenie tych dwóch metod przyspiesza trening i pomaga wrócić do pełnej kontroli funkcji pęcherza i jelit.

Prehabilitacja przed operacją prostaty

Prehabilitacja to przygotowanie do operacji poprzez systematyczny trening mięśni dna miednicy oraz ćwiczenia aerobowe i oporowe, prowadzone pod opieką fizjoterapeuty uroginekologicznego.

Taki trening wzmacnia mięśnie zwieraczy i poprawia ogólną wydolność organizmu. Ultrasonografia pomaga sprawdzić, czy ćwiczenia są wykonywane poprawnie, i śledzić postępy jeszcze przed zabiegiem.

Prehabilitacja skraca czas powrotu do sprawności po operacji i pomaga przygotować pacjenta – nie tylko fizycznie, ale też psychicznie – do tego, co go czeka.

Czym jest przygotowanie przed operacją

To indywidualny program wzmacniający mięśnie dna miednicy i ogólną kondycję, oparty na wywiadzie i badaniu fizjoterapeutycznym. Ultrasonografia przezkroczowa pomaga kontrolować, czy pacjent aktywuje właściwe mięśnie.

Regularne, dobrze prowadzone ćwiczenia zmniejszają ryzyko powikłań i przyspieszają rekonwalescencję po zabiegu.

Jak trening przedoperacyjny wpływa na powrót do trzymania moczu

Trening mięśni dna miednicy przed operacją wzmacnia je i poprawia funkcję zwieraczy. Dane z badań wskazują, że pacjenci, którzy przygotowali się do zabiegu, szybciej odzyskują kontrolę nad pęcherzem i rzadziej zgłaszają nietrzymanie moczu.

Ultrasonografia zwiększa precyzję treningu, a indywidualny plan prowadzony przez fizjoterapeutę zwiększa szansę na sprawny powrót do codziennego życia po operacji.

Rehabilitacja po operacji odbytnicy i zespół LARS

Po resekcji odbytnicy wielu pacjentów doświadcza zespołu LARS (Low Anterior Resection Syndrome). Typowe objawy to:

• częste wypróżnienia
• nagłe, trudne do opanowania parcia
• nietrzymanie stolca
• clustering, czyli grupowanie wypróżnień w krótkim czasie

Podstawą rehabilitacji jest trening mięśni dna miednicy, który poprawia kontrolę zwieraczy i zmniejsza liczbę epizodów nietrzymania. Ćwiczenia prowadzone przez fizjoterapeutę, często wspierane biofeedbackiem, dają lepsze efekty niż te wykonywane samodzielnie.

W bardziej nasilonych przypadkach stosuje się dodatkowo irygację przezodbytniczą, która ułatwia regularne oczyszczanie jelit, oraz neuromodulację. Program jest zawsze dopasowany indywidualnie do objawów i etapu leczenia pacjenta.

Czym jest zespół resekcji przedniej niskiej

Zespół LARS pojawia się u wielu pacjentów po wycięciu odbytnicy. Wynika ze zmian anatomicznych i funkcjonalnych, które utrudniają magazynowanie stolca oraz kontrolę nad wypróżnieniami.

Rehabilitacja, zwłaszcza z użyciem biofeedbacku i – w razie potrzeby – irygacji, pomaga złagodzić te objawy i poprawić codzienne funkcjonowanie.

Objawy LARS po operacji odbytnicy

Pacjenci zgłaszają częste wypróżnienia, nagłą potrzebę skorzystania z toalety, nietrzymanie stolca i clustering. Te objawy potrafią bardzo ograniczyć codzienne życie – planowanie wyjścia z domu czy dłuższej podróży staje się problemem.

Osłabienie mięśni dna miednicy i zwieraczy pogłębia te trudności. Trening prowadzony pod okiem fizjoterapeuty poprawia kontrolę nad jelitami i zmniejsza liczbę incydentów nietrzymania stolca.

Jak trening mięśni dna miednicy pomaga przy LARS

Ćwiczenia wzmacniają mięśnie odpowiedzialne za kontrolę stolca, co zmniejsza częstotliwość wypróżnień, nagłe parcia i epizody nietrzymania. Biofeedback pomaga pacjentowi poczuć, kiedy napina mięśnie prawidłowo, a kiedy nie.

Regularny trening to podstawa leczenia zespołu LARS – u części pacjentów objawy ustępują wystarczająco, żeby wrócić do normalnego rytmu dnia bez ciągłego planowania wokół toalety.

Inne metody wspierające leczenie LARS

Poza treningiem mięśni w leczeniu LARS wykorzystuje się irygację przezodbytniczą oraz neuromodulację – stymulację nerwów jelitowych w bardziej skomplikowanych przypadkach. Modyfikacja diety, zwłaszcza zwiększenie ilości błonnika, może dodatkowo pomóc w regulacji pracy jelit.

Połączenie tych metod z treningiem mięśni dna miednicy daje pacjentom realną szansę na lepszą kontrolę stolca i mniej uciążliwe objawy.

Rehabilitacja po cystektomii radykalnej

Po całkowitym usunięciu pęcherza moczowego rehabilitacja zaczyna się od wczesnej mobilizacji i delikatnych ćwiczeń. Już kilka dni po operacji pacjent zwykle zaczyna lekką aktywność – to poprawia krążenie i pomaga zapobiegać powikłaniom, takim jak zakrzepy.

Program łączy trening aerobowy – spacery, ćwiczenia oddechowe – z ćwiczeniami wzmacniającymi mięśnie dna miednicy i mięśnie szkieletowe. Celem jest przywrócenie funkcjonalności i przystosowanie organizmu do nowych warunków, na przykład jeśli pacjent ma stomię.

Zmiana, jaką jest cystektomia, bywa też trudna emocjonalnie. Rozmowa o tym i wsparcie w radzeniu sobie ze stresem są częścią dobrze prowadzonej rehabilitacji, a program ćwiczeń zawsze jest dobierany indywidualnie.

Znaczenie wczesnej mobilizacji

Ruch w pierwszych dniach po cystektomii zmniejsza ryzyko powikłań, takich jak zakrzepy czy zakażenia, i przyspiesza powrót do sprawności.

Intensywność ćwiczeń dopasowuję do aktualnych możliwości pacjenta i na bieżąco ją koryguję. Test sześciominutowego marszu pomaga obiektywnie ocenić postępy rehabilitacji.

Program ćwiczeń po operacji pęcherza moczowego

Rehabilitacja trwa zwykle około 12 tygodni i skupia się na wzmacnianiu mięśni dna miednicy oraz treningu aerobowym. Dużą wagę przykłada się do stabilizacji miednicy i kontroli oddawania moczu.

Regularne zajęcia pod opieką fizjoterapeuty pozwalają na bieżąco dostosowywać intensywność treningu i sprawdzać postępy – między innymi za pomocą testu marszowego.

Jakie efekty daje rehabilitacja po operacjach urologicznych i proktologicznych

Rehabilitacja poprawia funkcję mięśni dna miednicy oraz kontrolę nad moczem i stolcem. Dzięki niej pacjenci szybciej odzyskują samodzielność – trening pod okiem specjalisty zmniejsza dolegliwości po prostatektomii i łagodzi objawy zespołu LARS.

U wielu pacjentów poprawia się też ogólna sprawność fizyczna i funkcjonowanie układu pokarmowego. Program łączy ćwiczenia, edukację i techniki takie jak biofeedback czy ultrasonografia.

W praktyce oznacza to szybszy powrót do pracy, sportu i codziennych obowiązków oraz mniejszą podatność na powikłania.

Poprawa trzymania moczu i stolca

Regularny trening mięśni dna miednicy to podstawa lepszej kontroli zarówno nad moczem, jak i stolcem. Terapia prowadzona przez fizjoterapeutę daje lepsze rezultaty niż ćwiczenia wykonywane samodzielnie.

Dopasowane ćwiczenia i edukacja pomagają wyrównać funkcję zwieraczy, co ogranicza nagłe parcia i wycieki – zarówno w dzień, jak i w nocy.

Poprawa jakości życia i sprawności fizycznej

Rehabilitacja wzmacnia mięśnie, podnosi wytrzymałość i ogólną kondycję. Wczesna mobilizacja zmniejsza zmęczenie i ryzyko powikłań.

Systematyczne ćwiczenia przekładają się na mniejszy stres i większy komfort w życiu zawodowym, towarzyskim i rekreacyjnym.

Jak wygląda proces rehabilitacji krok po kroku

Proces zaczyna się od wywiadu i badania funkcjonalnego mięśni dna miednicy – ocena obejmuje ich siłę, napięcie i koordynację. Na tej podstawie powstaje indywidualny plan terapii.

Plan obejmuje nadzorowany trening z biofeedbackiem i ultrasonografią oraz edukację dotyczącą codziennych nawyków i sposobów zapobiegania powikłaniom.

Rehabilitacja trwa zwykle od 8 do 12 tygodni i łączy wizyty kontrolne z ćwiczeniami wykonywanymi w domu. Program jest aktualizowany na bieżąco, zależnie od postępów pacjenta.

Wywiad i badanie funkcjonalne

Na wywiadzie fizjoterapeuta pyta o przebieg choroby, rodzaj operacji i konkretne problemy z kontrolą moczu czy stolca – to pozwala zrozumieć, z czym pacjent radzi sobie najgorzej w codziennym życiu.

Badanie funkcjonalne pozwala precyzyjnie ocenić parametry mięśni dna miednicy, często z wykorzystaniem ultrasonografii czy biofeedbacku, co umożliwia dokładny dobór ćwiczeń.

Indywidualny plan terapii

Plan dostosowuje się do rodzaju operacji, stopnia osłabienia mięśni i objawów, z jakimi zgłasza się pacjent. Obejmuje trening siłowy, aerobowy, biofeedback oraz ultrasonografię przezkroczową.

Fizjoterapeuta regularnie monitoruje efekty i wprowadza zmiany, a edukacja pacjenta pomaga utrzymać efekty terapii na dłużej.

Prowadzenie pacjenta przez kolejne etapy

Rehabilitację zaczyna się od nauki właściwej aktywacji mięśni dna miednicy. Później trening stopniowo wzmacnia się ćwiczeniami aerobowymi i oporowymi, które poprawiają ogólną kondycję.

Program trwa najczęściej 12 tygodni i obejmuje zarówno zajęcia w gabinecie, jak i ćwiczenia w domu. Systematyczność jest tu kluczowa – to ona decyduje o tym, jak trwała będzie poprawa.

Jakie są ryzyka zaniedbania rehabilitacji

Brak odpowiedniej rehabilitacji po operacji zwiększa ryzyko, że nietrzymanie moczu i stolca staną się problemem długotrwałym. To może poważnie obniżyć komfort życia i prowadzić do izolowania się od innych.

Niewłaściwe wzorce napinania mięśni utrwalają się, a osłabione mięśnie nie odzyskują siły samoistnie – to utrudnia powrót do pracy i aktywności fizycznej.

U pacjentów po zabiegach proktologicznych zaniedbany zespół LARS może dawać przewlekłe, uciążliwe objawy, które przy odpowiednio dobranej rehabilitacji można znacząco złagodzić.

Długotrwałe problemy z trzymaniem moczu i stolca

Bez fachowego wsparcia takie trudności mogą trwać miesiącami, a nawet latami. Nieleczone prowadzą do częstych wycieków, parć i objawów LARS, co odbija się na samopoczuciu psychicznym i życiu towarzyskim pacjenta.

Regularna rehabilitacja z użyciem biofeedbacku i pod okiem specjalisty realnie zmniejsza to ryzyko i pomaga przywrócić prawidłowe funkcjonowanie.

Obniżona jakość życia i unikanie aktywności

Problemy z mięśniami dna miednicy wywołują dyskomfort i stres. W efekcie pacjenci często ograniczają aktywność, unikają kontaktów towarzyskich i ruchu, co dodatkowo pogarsza ich kondycję i samopoczucie.

Rehabilitacja pomaga odzyskać kontrolę nad funkcjami organizmu i przywraca poczucie bezpieczeństwa w codziennych działaniach – bez ciągłego sprawdzania, gdzie jest najbliższa toaleta.

Kiedy zgłosić się do fizjoterapeuty uroginekologicznego

Do fizjoterapeuty warto zgłosić się, gdy pojawiają się problemy z kontrolą pęcherza lub jelit – nietrzymanie moczu, częste parcia czy trudności z trzymaniem stolca. Sygnałem mogą być też ból, napięcie albo uczucie ciężkości w obrębie miednicy, zwłaszcza po operacji.

Jeśli samodzielne ćwiczenia nie przynoszą efektu, to dobry moment, żeby skorzystać z fachowej pomocy. Konsultacja jeszcze przed operacją pomaga lepiej przygotować mięśnie i usprawnić cały proces rehabilitacji.

Sygnały, których nie należy ignorować

Zgłoś się do fizjoterapeuty, jeśli zauważysz:

• nasilający się ból w obrębie miednicy
• obrzęk lub zaczerwienienie skóry
• utrzymujące się nietrzymanie moczu lub stolca
• bolesne oddawanie moczu
• krwawienie
• nagłą, trudną do opanowania potrzebę wypróżnienia

Jeśli ćwiczenia zaczynają boleć albo Twój stan się pogarsza, zgłoś to jak najszybciej – dzięki temu terapię można zmodyfikować i uniknąć dalszych komplikacji. Fizjoterapeuta oceni też, czy potrzebna jest dodatkowo konsultacja lekarska.

Jak Fizjo4Life prowadzi pacjentów po operacjach urologicznych i proktologicznych

W Fizjo4Life pierwsza wizyta to szczegółowy wywiad i badanie funkcjonalne mięśni dna miednicy – ocena ich siły i koordynacji pozwala zbudować plan terapii dopasowany do konkretnej sytuacji pacjenta, a nie do ogólnego schematu.

Program obejmuje nadzorowany trening z biofeedbackiem i ultrasonografią przezkroczową – dzięki nim pacjent widzi efekty swojej pracy, a fizjoterapeuta może na miejscu poprawić technikę, jeśli coś nie działa tak, jak powinno.

Pacjent jest prowadzony etapami – zaczynając od podstaw, ze stopniowym zwiększaniem intensywności treningu. Ważną częścią procesu jest edukacja: rozmowa o higienie, technikach oddychania i o tym, jak bezpiecznie wracać do codziennej aktywności. Postępy są monitorowane na bieżąco, a plan koryguje się w razie potrzeby.

Wywiad i badanie funkcjonalne dna miednicy

Fizjoterapeuta pyta o przebieg choroby, rodzaj przeprowadzonej operacji i konkretne problemy z kontrolą moczu lub stolca, a także o styl życia i dotychczasowe sposoby radzenia sobie z dolegliwościami.

Badanie funkcjonalne, wsparte biofeedbackiem i ultrasonografią, pozwala ocenić siłę, napięcie i koordynację mięśni dna miednicy – i na tej podstawie precyzyjnie dopasować ćwiczenia.

Indywidualny plan terapii dopasowany do pacjenta

Plan powstaje na podstawie zebranych danych, z uwzględnieniem potrzeb i ograniczeń konkretnego pacjenta. Łączy trening mięśni dna miednicy, ćwiczenia oddechowe i motoryczne oraz edukację dotyczącą codziennych nawyków.

Program jest aktualizowany regularnie – to zwiększa skuteczność terapii i pomaga bezpiecznie wrócić do pełnej sprawności.

Prowadzenie krok po kroku do pełnej sprawności

Terapia zaczyna się od nauki prawidłowej aktywacji mięśni dna miednicy, a potem stopniowo dodaje się ćwiczenia aerobowe i oporowe, które poprawiają ogólną kondycję fizyczną.

Program trwa zwykle około 12 tygodni i łączy sesje w gabinecie z ćwiczeniami w domu. Systematyczność to najważniejszy czynnik trwałej poprawy – i to, co najbardziej skraca powrót do codziennych czynności.

Autorzy artykułu:

Anna Kozicka

Pomaga kobietom i mężczyznom z dolegliwościami pęcherza, bólem miednicy i okolic odbytu oraz po operacjach intymnych odzyskać komfort i pewność na co dzień.

Katarzyna Grodzicka

Kasia zajmuje się fizjoterapią uroginekologiczną. Pasjonuje ją terapia kobiet w ciąży i po porodzie. Zajmuje się przygotowaniem kobiet do porodu.