Trening powięzi w fizjoterapii – dlaczego świadoma praca z ciałem zmienia jakość terapii

Autorzy:

Karolina Dachowska

12 min czytania

Opublikowany 25/05/2026. Zaktualizowany oraz poprawiony zgodnie z najnowszą wiedzą i jej stanem na dzień 22/06/2026.

#Edukacja

Nie lubisz czytać? Zamiast tego posłuchaj podcastu:

Świadomość ciała to nie kontrola. Jak powięź łączy ruch i psychosomatykę?

Powięź to nie tylko mechanika – to system sensoryczny

Przez wiele lat dominowało podejście, w którym powięź analizowano głównie przez pryzmat biomechaniki. Mówiono o liniach napięć, transmisji sił czy połączeniach między segmentami ciała. Takie podejście było potrzebne, ponieważ pozwoliło zrozumieć, że organizm nie działa segmentalnie, ale jako zintegrowany system.

Jednak współczesne badania i obserwacje kliniczne pokazują, że powięź pełni znacznie ważniejszą rolę – jest jednym z najważniejszych organów czucia. To właśnie w tkance powięziowej znajdują się liczne mechanoreceptory odpowiedzialne za odbiór napięcia, ciśnienia, rozciągania oraz zmian pozycji ciała.

Z perspektywy fizjoterapeutycznej oznacza to bardzo istotną zmianę myślenia. Jeśli pacjent odczuwa przewlekły ból, napięcie lub dyskomfort, problem nie zawsze leży wyłącznie w strukturze mięśniowej czy stawowej. Często problem dotyczy jakości przetwarzania informacji sensorycznej.

To właśnie dlatego praca z powięzią nie powinna ograniczać się do prób mechanicznego „rozluźniania” tkanek. Znacznie skuteczniejsze może być wykorzystanie ruchu jako narzędzia poprawiającego jakość percepcji własnego ciała.

Propriocepcja, interocepcja i eksterocepcja w pracy terapeutycznej

W codziennej praktyce fizjoterapeuci bardzo często pracują nad propriocepcją, czyli zdolnością organizmu do określania położenia ciała w przestrzeni. To podstawowy element kontroli motorycznej i jeden z filarów rehabilitacji ortopedycznej czy sportowej.

Jednak w kontekście pracy z powięzią równie ważna staje się interocepcja, czyli zdolność odczuwania sygnałów płynących z wnętrza organizmu. To właśnie interocepcja odpowiada za to, czy pacjent potrafi zauważyć subtelne napięcie, dyskomfort, przeciążenie lub zmęczenie, zanim organizm zacznie reagować bólem.

W praktyce klinicznej bardzo często można zauważyć, że pacjenci z przewlekłym bólem mają obniżoną zdolność odczytywania sygnałów z własnego ciała. Nie potrafią precyzyjnie określić lokalizacji bólu, nie zauważają narastającego napięcia lub ignorują sygnały ostrzegawcze.

To sprawia, że terapia staje się trudniejsza.

Im większą świadomość własnego ciała ma pacjent, tym bardziej precyzyjny feedback może przekazać terapeucie. A im bardziej precyzyjna informacja zwrotna, tym trafniejsze decyzje terapeutyczne.

Dlatego trening powięziowy może być niezwykle wartościowym narzędziem nie tylko do poprawy ruchu, ale również do poprawy jakości komunikacji między pacjentem a terapeutą.

Dlaczego rolowanie nie wyczerpuje tematu pracy z powięzią

Jednym z największych uproszczeń, jakie utrwaliły się w branży treningowej i terapeutycznej, jest sprowadzenie pracy z powięzią wyłącznie do rolowania lub stretchingu. To zrozumiałe, bo właśnie te narzędzia najmocniej przebiły się do świadomości trenerów, fizjoterapeutów i pacjentów. Problem polega jednak na tym, że takie podejście znacząco zawęża rozumienie tego, czym faktycznie jest praca z układem powięziowym i jakie możliwości terapeutyczne daje.

Rolowanie może pełnić funkcję pomocniczą – może chwilowo wpłynąć na percepcję napięcia, poprawić tolerancję na ruch lub zwiększyć subiektywne poczucie „lekkości” w ciele. Nie jest jednak narzędziem, które samo w sobie buduje nowe wzorce ruchowe, poprawia świadomość ciała czy wpływa na długoterminową reorganizację napięć w organizmie. Innymi słowy: może być wsparciem procesu, ale nie jego fundamentem.

Prawdziwa praca z powięzią zaczyna się wtedy, gdy ciało zostaje wprowadzone w ruch i ten ruch staje się formą świadomej eksploracji. To właśnie aktywność ruchowa – szczególnie wielopłaszczyznowa, zmienna, angażująca różne zakresy oraz różne jakości napięcia – daje układowi nerwowemu możliwość tworzenia nowych map ruchowych i sensorycznych. Powięź nie adaptuje się przez bierne oddziaływanie tak skutecznie, jak przez świadome doświadczanie ruchu.

W praktyce terapeutycznej bardzo wyraźnie widać tę różnicę. Pacjent, który jedynie poddaje się technikom biernym, często doświadcza chwilowej ulgi, ale nie buduje nowych kompetencji ruchowych. Natomiast pacjent, który uczy się poruszać świadomie, zaczyna rozpoznawać, gdzie kumuluje napięcie, w którym momencie traci kontrolę nad ruchem i jakie obszary ciała pozostają dla niego „niewidoczne” sensorycznie. To właśnie ten proces buduje trwałą zmianę, bo nie polega na chwilowym oddziaływaniu na tkankę, ale na zmianie sposobu, w jaki organizm tę tkankę wykorzystuje.

Powięź i układ nerwowy – dlaczego regulacja jest ważniejsza niż mobilność

Jednym z najbardziej niedocenianych aspektów pracy z powięzią jest jej bezpośrednie powiązanie z autonomicznym układem nerwowym. W praktyce klinicznej bardzo często obserwuje się pacjentów, u których ograniczenie ruchomości, wzmożone napięcie czy przewlekły ból nie wynikają wyłącznie z mechanicznych ograniczeń tkanek, ale z ogólnego stanu przeciążenia układu nerwowego.

To szczególnie widoczne u osób żyjących w chronicznym stresie, funkcjonujących pod dużą presją, przeciążonych emocjonalnie lub niewystarczająco regenerujących się na co dzień. Ich ciało bardzo często odzwierciedla ten stan. Pojawia się wzmożone napięcie mięśniowe, ograniczona ruchomość, spłycony oddech, trudność w rozluźnieniu oraz nadmierna reaktywność na bodźce ruchowe lub dotykowe.

W takim przypadku klasyczne podejście oparte wyłącznie na mobilizacji czy wzmacnianiu może nie przynieść oczekiwanych rezultatów, ponieważ organizm nie jest gotowy na przyjęcie nowego bodźca. Potrzebuje najpierw regulacji – obniżenia poziomu pobudzenia, poprawy poczucia bezpieczeństwa i odbudowania zdolności do adaptacji.

To właśnie tutaj trening powięziowy pokazuje swoją największą wartość. Świadoma praca w ruchu, oparta na czuciu, oddechu i jakości wykonywania zadania, może wpływać na autonomiczny układ nerwowy w sposób, którego nie daje klasyczny trening oporowy. Poprzez poprawę percepcji ciała, spowolnienie ruchu i zwiększenie świadomości napięcia organizm zaczyna wychodzić z trybu ochronnego i przechodzi w stan większej dostępności ruchowej.

Dlatego wielu pacjentów po pracy powięziowej nie zgłasza jedynie poprawy mobilności. Często mówią o czymś znacznie bardziej charakterystycznym: większym spokoju, poczuciu lekkości, łatwiejszym oddechu czy zmniejszeniu wewnętrznego napięcia. To sygnał, że zmiana zaszła nie tylko w tkance, ale przede wszystkim w systemie regulacyjnym.

Świadomość ciała nie jest tym samym co kontrola ruchu

W pracy z osobami aktywnymi fizycznie bardzo łatwo pomylić dobrą kontrolę ruchową z wysoką świadomością ciała. Na pierwszy rzut oka te dwa obszary mogą wydawać się tożsame, ale w praktyce terapeutycznej różnica między nimi jest fundamentalna.

Kontrola ruchu oznacza zdolność wykonania określonego zadania. Pacjent potrafi wykonać przysiad, utrzymać pozycję podporową, kontrolować tor ruchu czy realizować skomplikowane wzorce motoryczne. To kompetencja mechaniczna i motoryczna.

Świadomość ciała to coś znacznie głębszego. To zdolność do odczuwania jakości ruchu, rozpoznawania napięcia, wychwytywania momentów kompensacji oraz zauważania subtelnych zmian zachodzących w organizmie podczas wykonywania zadania.

W praktyce można spotkać wielu sportowców, trenerów czy tancerzy, którzy mają doskonałą kontrolę motoryczną, ale bardzo ograniczony kontakt z własnym ciałem na poziomie sensorycznym. Potrafią wykonać bardzo wymagające zadania, ale jednocześnie ignorują sygnały przeciążenia, bólu czy nadmiernego napięcia.

To właśnie ten brak świadomości często staje się jednym z głównych mechanizmów prowadzących do przeciążeń i kontuzji. Organizm wysyła sygnały ostrzegawcze, ale osoba ich nie rejestruje lub nie nadaje im znaczenia.

Z perspektywy fizjoterapeuty oznacza to, że skuteczna terapia nie powinna kończyć się na poprawie wzorca ruchowego. Powinna prowadzić również do poprawy jakości odczuwania tego wzorca. Dopiero połączenie funkcji i percepcji daje realną trwałość efektów terapeutycznych.

Trening powięzi jako narzędzie budowania sprawczości pacjenta

Jednym z najważniejszych celów nowoczesnej fizjoterapii nie powinno być wyłącznie usuwanie objawów, ale budowanie samodzielności pacjenta. W praktyce oznacza to tworzenie takiego procesu terapeutycznego, w którym pacjent stopniowo przestaje być biernym odbiorcą interwencji, a zaczyna aktywnie uczestniczyć w procesie zdrowienia.

To szczególnie ważne w pracy z bólem przewlekłym, napięciem czy nawracającymi przeciążeniami. Pacjent, który nie rozumie sygnałów płynących z własnego ciała, bardzo łatwo uzależnia się od zewnętrznej pomocy – kolejnych terapii manualnych, kolejnych wizyt czy kolejnych „napraw”.

Praca z powięzią poprzez ruch daje możliwość odwrócenia tego mechanizmu. Dzięki świadomej eksploracji ruchu pacjent zaczyna rozpoznawać, gdzie kumuluje napięcie, jakie pozycje zwiększają dyskomfort, a jakie pomagają go zmniejszyć. Zaczyna rozumieć zależności między stresem, oddechem, napięciem i ruchem.

To buduje sprawczość.

A sprawczość jest jednym z najsilniejszych czynników wpływających na skuteczność terapii. Pacjent, który czuje, że ma wpływ na swoje ciało i objawy, dużo lepiej współpracuje, lepiej realizuje zalecenia i szybciej adaptuje się do procesu terapeutycznego.

W tym sensie trening powięziowy nie jest wyłącznie narzędziem ruchowym. Jest narzędziem edukacyjnym i regulacyjnym.

Powięź, psychosomatyka i ciało jako całość

Współczesna fizjoterapia coraz mocniej odchodzi od myślenia o ciele jako zbiorze odseparowanych struktur. Coraz wyraźniej widać, że skuteczna terapia wymaga uwzględnienia kontekstu psychofizycznego pacjenta, ponieważ ciało i psychika nie funkcjonują niezależnie od siebie.

Każdy pacjent trafia do gabinetu z określoną historią: doświadczeniami bólowymi, stresem, emocjami, stylem życia oraz sposobem reagowania na przeciążenie. To wszystko wpływa na organizację napięcia w ciele.

Przewlekły stres bardzo często prowadzi do przewlekłego napięcia mięśniowego. To napięcie z czasem staje się wzorcem bazowym, który organizm traktuje jako normę. W takim stanie nawet niewielkie obciążenie może prowokować ból lub dyskomfort.

Nie oznacza to, że każdy ból ma podłoże psychiczne. Oznacza natomiast, że kontekst psychofizyczny bardzo silnie wpływa na sposób, w jaki organizm interpretuje bodźce i reaguje na obciążenie.

Trening powięziowy, szczególnie oparty na świadomym ruchu, oddechu i eksploracji napięcia, może wspierać regulację tego systemu. Nie zastępuje psychoterapii ani leczenia psychiatrycznego, ale może stanowić ważne narzędzie wspierające proces zdrowienia, szczególnie u osób funkcjonujących w chronicznym przeciążeniu.

Jak wdrażać trening powięzi do codziennej praktyki

Jedną z największych zalet pracy powięziowej jest to, że nie wymaga tworzenia osobnego systemu terapeutycznego. Może być naturalnie integrowana z codzienną praktyką fizjoterapeutyczną lub treningową.

Może pojawić się już na etapie rozgrzewki jako forma budowania kontaktu z ciałem, poprawy percepcji i przygotowania układu nerwowego do pracy. Może być częścią główną sesji terapeutycznej, szczególnie wtedy, gdy celem jest poprawa świadomości ciała, regulacja napięcia lub poprawa jakości ruchu. Może również funkcjonować jako praca domowa, wspierająca samodzielność pacjenta.

Kluczowe nie jest jednak to, gdzie zostanie umieszczona taka praca, ale jak będzie wykonywana.

Ruch w pracy powięziowej nie powinien być automatyczny ani zadaniowy. Powinien angażować uwagę, budować czucie i prowokować do obserwacji sygnałów płynących z ciała.

To właśnie ten element sprawia, że organizm buduje nowe strategie ruchowe i regulacyjne. Dzięki temu nawet klasyczne ćwiczenia siłowe czy mobilizacyjne mogą nabrać zupełnie nowego wymiaru terapeutycznego.

Terapia powięzi nie ogranicza się do pracy lokalnej

Współczesna terapia coraz częściej odchodzi od myślenia o ciele w sposób segmentalny. W praktyce klinicznej oznacza to, że pacjent zgłaszający ból barku, ograniczenie ruchomości biodra czy przewlekłe napięcie w obrębie odcinka szyjnego nie zawsze wymaga pracy wyłącznie w miejscu objawowym. Coraz większą rolę przypisuje się temu, w jaki sposób funkcjonuje cały układ powięziowy, ponieważ to właśnie on łączy poszczególne segmenty ciała w jeden zintegrowany system.

Dla fizjoterapeutów i trenerów ważne staje się więc rozumienie, że tkanka powięziowa nie jest jedynie „opakowaniem” dla mięśni, ale aktywną biologicznie strukturą wpływającą na sposób, w jaki organizm przenosi napięcia, reaguje na obciążenia i adaptuje się do ruchu. To właśnie dlatego terapia powięzi coraz częściej pojawia się nie tylko w rehabilitacji ortopedycznej, ale również w pracy z pacjentami neurologicznymi, sportowcami czy osobami z przewlekłym przeciążeniem.

W praktyce klinicznej można zauważyć, że zaburzenia powięziowe bardzo rzadko dotyczą jednego miejsca. Jeśli pojawia się przeciążenie, ograniczenie ruchomości lub przewlekłe napięcie, organizm bardzo szybko zaczyna tworzyć kompensacje w innych segmentach ciała. To właśnie dlatego terapeuta pracujący z układem ruchu powinien analizować nie tylko lokalne objawy, ale również globalne funkcjonowanie powięzi i sposób, w jaki organizm zarządza napięciem.

Układ powięziowy jako system komunikacji w organizmie

Coraz więcej badań pokazuje, że układ powięziowy pełni funkcję znacznie bardziej złożoną niż wyłącznie mechaniczne przenoszenie sił. Jest to system komunikacji między poszczególnymi strukturami ciała, który wpływa zarówno na ruch, jak i na percepcję napięcia, orientację przestrzenną czy reakcję organizmu na stres.

W praktyce terapeutycznej ogromne znaczenie mają tutaj różne rodzaje powięzi, ponieważ każda z warstw pełni nieco inne funkcje. Powięź powierzchowna odpowiada między innymi za przesuwalność tkanek oraz integrację skóry z głębszymi strukturami. Z kolei powięź głęboka bierze udział w stabilizacji oraz przenoszeniu napięć między grupami mięśniowymi.

To właśnie ta wielowarstwowa struktura powięzi sprawia, że organizm działa jako jedna funkcjonalna całość. Jeżeli dochodzi do ograniczenia ślizgu pomiędzy tkankami, pojawiają się zaburzenia ruchomości, które mogą wpływać zarówno na lokalne przeciążenia, jak i na globalny wzorzec ruchu.

Dla fizjoterapeuty oznacza to konieczność spojrzenia szerzej niż tylko na pojedynczy staw czy mięsień. W wielu przypadkach ograniczenie ruchu w jednym obszarze może wynikać z tego, jak funkcjonują odległe struktury powięziowe i jak organizm zarządza napięciem w całym systemie.

Rozciąganie tkanki powięzi i znaczenie ruchu w terapii

Jednym z ważniejszych elementów pracy terapeutycznej jest świadome rozciąganie tkanki powięzi. W przeciwieństwie do klasycznego stretchingu, którego celem bywa jedynie zwiększenie długości mięśnia, praca powięziowa skupia się na poprawie jakości ślizgu między tkankami, poprawie czucia oraz zwiększeniu zdolności organizmu do adaptacji.

W praktyce oznacza to, że rozciąganie tkanki powięzi powinno odbywać się w sposób aktywny, z udziałem ruchu, oddechu oraz kontroli napięcia. To właśnie wtedy organizm ma możliwość budowania nowych strategii ruchowych i poprawy percepcji własnego ciała.

Coraz częściej wykorzystuje się więc różnego rodzaju ćwiczenia na powięź, które angażują ciało w wielu płaszczyznach jednocześnie. Tego typu ruch poprawia nie tylko mobilność, ale również wpływa na elastyczność powięzi, zdolność do absorpcji obciążeń oraz jakość ruchu.

Warto podkreślić, że terapia powięziowa pozwala nie tylko zwiększyć ruchomość, ale także poprawić świadomość napięcia oraz zmniejszyć ochronne wzorce kompensacyjne. To szczególnie istotne u osób, które przez długi czas funkcjonują z przewlekłym przeciążeniem lub bólem.

Terapia manualna i techniki pracy z powięzią

W pracy z pacjentami bardzo często wykorzystywana jest terapia manualna, która może obejmować zarówno mobilizacje stawowe, jak i pracę na tkankach miękkich. W kontekście pracy z powięzią szczególne znaczenie mają jednak bardziej precyzyjne manualne techniki powięziowe, których celem jest poprawa przesuwalności tkanek oraz normalizacja napięcia.

W praktyce stosuje się między innymi:

• Masaż powięziowy
• różne formy terapii tkanek miękkich
• techniki ślizgowe
• rozluźnianie mięśniowo-powięziowe
• aktywną pracę w ruchu

Warto jednak pamiętać, że nawet najbardziej zaawansowana terapia manualna tkanek nie będzie skuteczna długoterminowo, jeśli organizm nie nauczy się nowego sposobu poruszania. Dlatego nowoczesna terapia powięzi coraz częściej łączy pracę manualną z aktywnym ruchem i reedukacją wzorców motorycznych.

Takie podejście sprawia, że terapia powięziowa pozwala nie tylko zmniejszyć objawy, ale również wpływać na przyczynę przeciążeń i poprawiać sposób funkcjonowania całego organizmu.

Zaburzenia funkcjonowania powięzi a przewlekłe przeciążenia

W praktyce klinicznej coraz częściej obserwuje się, że zaburzenia funkcjonowania powięzi mogą wpływać na rozwój przeciążeń oraz przewlekłych dolegliwości bólowych. Jeśli organizm przez długi czas funkcjonuje w stanie wzmożonego napięcia, dochodzi do pogorszenia jakości ślizgu pomiędzy tkankami oraz zwiększenia sztywności struktur.

Objawia się to często jako:

• sztywność mięśni
• ograniczenie ruchomości
• uczucie ciągnięcia w tkankach
• nawracające bóle mięśni
• przewlekłe dolegliwości bólowe

W takich przypadkach sama praca lokalna może okazać się niewystarczająca. Konieczne staje się całościowe spojrzenie na układ powięziowy oraz sposób, w jaki organizm reaguje na stres, obciążenie i regenerację.

Coraz więcej specjalistów zauważa również, że zaburzenia funkcji stawów oraz zaburzenia układu ruchu bardzo często współwystępują z nieprawidłową organizacją napięcia w tkankach miękkich. Oznacza to, że skuteczna terapia musi uwzględniać zarówno pracę strukturalną, jak i ruchową.

Powięź, układ nerwowy i napięcie mięśniowe

Jednym z kluczowych elementów wpływających na funkcje powięzi jest układ nerwowy. To właśnie on decyduje o poziomie napięcia ochronnego, reakcji na stres oraz sposobie adaptacji organizmu do obciążenia.

Jeżeli pacjent funkcjonuje w chronicznym przeciążeniu psychicznym lub fizycznym, organizm bardzo często reaguje wzrostem napięcia ochronnego. Pojawia się wtedy zwiększone napięcie mięśni, ograniczenie ruchu oraz obniżona tolerancja na wysiłek.

W praktyce terapeutycznej można zauważyć, że terapia powięziowa pozwala wpływać nie tylko na tkanki, ale również na sposób funkcjonowania układu nerwowego. Poprzez świadomy ruch, oddech i poprawę percepcji ciała organizm zaczyna stopniowo obniżać poziom ochronnego napięcia.

To szczególnie istotne u osób, u których występuje przewlekły ból, ponieważ w takich przypadkach problem bardzo rzadko ma wyłącznie charakter lokalny.

Aktywność fizyczna jako element terapii powięziowej

W nowoczesnym podejściu terapeutycznym ogromne znaczenie ma regularna aktywność fizyczna. Ruch wpływa nie tylko na mięśnie i stawy, ale również na jakość pracy tkanek miękkich oraz zdolność organizmu do regeneracji.

Dobrze dobrane ćwiczenia na powięź mogą poprawiać:

• mobilność stawów
• jakość ślizgu tkanek
• czucie ciała
• stabilność ciała
• tolerancję na obciążenie

Ruch wpływa również na nawodnienie tkanek, co ma ogromne znaczenie dla jakości pracy układu powięziowego. Odpowiednio nawodniona tkanka łączna lepiej przenosi obciążenia, jest bardziej elastyczna i mniej podatna na przeciążenia.

Dlatego w praktyce fizjoterapeutycznej coraz częściej podkreśla się, że różne formy terapii powinny być uzupełniane aktywnym ruchem, a nie opierać się wyłącznie na biernych interwencjach.

Funkcjonalne znaczenie powięzi w pracy z pacjentem

Dla fizjoterapeuty niezwykle ważne jest rozumienie, że układ powięziowy wpływa na praktycznie każdy element funkcjonowania organizmu. Odpowiada za integrację ruchu, współpracę mięśni oraz zdolność organizmu do adaptacji.

To właśnie dlatego funkcje powięzi są tak istotne w pracy z pacjentami z bólem, przeciążeniami oraz ograniczeniami ruchowymi. Jeżeli dochodzi do zaburzenia ślizgu pomiędzy tkankami lub przewlekłego wzrostu napięcia, organizm zaczyna kompensować, co z czasem może prowadzić do dalszych przeciążeń.

W praktyce klinicznej coraz wyraźniej widać, że skuteczna terapia powięzi nie polega wyłącznie na rozluźnianiu tkanek. Jej celem jest poprawa jakości ruchu, poprawa komunikacji między układem nerwowym a tkankami oraz odbudowa zdolności organizmu do adaptacji.

To właśnie takie podejście pozwala spojrzeć na narząd ruchu nie jako zbiór oddzielnych elementów, ale jako jeden funkcjonalny system, w którym mięśnie, stawy, powięź i układ nerwowy nieustannie na siebie oddziałują.

Podsumowanie

Trening powięzi w fizjoterapii nie jest modą ani dodatkiem do „właściwej” terapii. To pełnoprawne narzędzie terapeutyczne, które pozwala spojrzeć na pacjenta szerzej – nie tylko przez pryzmat mechaniki ruchu, ale również przez pryzmat percepcji, regulacji napięcia i relacji między układem nerwowym a ruchem.

Dla fizjoterapeutów, trenerów i studentów fizjoterapii oznacza to potrzebę rozwijania kompetencji nie tylko w zakresie programowania ruchu, ale również rozumienia tego, jak pacjent doświadcza własnego ciała.

Bo bardzo często to nie brak siły, mobilności czy stabilizacji jest głównym problemem.

Bardzo często problemem jest brak kontaktu z własnym ciałem.

A bez tego kontaktu nawet najlepiej zaplanowany proces terapeutyczny może pozostać tylko dobrze ułożonym planem – bez realnej, trwałej zmiany.

Autorzy artykułu:

Karolina Dachowska

Karolina specjalizuje się w treningu powięzi, a w szczególności w rolowaniu, rozciągania powięziowego w sporcie i terapii. Od lat związana ze sportem.