URAZ WIĘZADŁA POBOCZNEGO PISZCZELOWEGO
Niekiedy zdarzy się tak, iż niefortunny upadek kończy się urazem więzadła odpowiedzialnego za stabilizację wewnętrznej strony stawu kolanowego. Dochodzi do tego w chwili gdy przy utracie równowagi stopa pozostaje w kontakcie z podłożem, a noga wykręca się na bok. W takim przypadku więzadło ulega nadmiernemu rozciągnięciu.

Chory zgłasza nam dolegliwości bólowe na wewnętrznej stronie nogi, kończyna dość szybko staje się opuchnięta, a pacjent ze względu na bardzo silny ból ma znaczące problemy z  chodzeniem. Mówi, że przy upadku było słychać dźwięk jakby coś pękło, urwało się lub było rozrywane. Twierdzi także, że noga jest niestabilna w stawie kolanowym.

W procesie leczenia ważna jest jak najszybsza konsultacja urazu ze specjalistą. Kontuzjowaną kończynę powinno się jak najszybciej zacząć odciążać i próbować ograniczyć rozwój obrzęku.

SKUTECZNA terapia METODĄ FDM, poprawa po każdej terapii.

Efekt ten można osiągnąć metodę PRICE (5 kroków)

  • Ochrona – Ogranicz ruchomość stawu kolanowego, pamiętaj jednak by nie trwało to dłuższy okres czasu, gdyż może skutkować osłabieniem układu mięśniowego
  • Spoczynek – Natychmiast po wypadku staraj się odciążać uszkodzony staw, przerwij swoje zajęcie, usiądź i najlepiej poszukaj pomocy innych osób.
  • Lód –  aby zminimalizować powstający obrzęk stosuj na kolano okłady z lodu w odstępie co 1-2 godzin po 15-20 minut
  • Ucisk – usztywnij staw opaską uciskową, na tyle mocno by zapobiec niekontrolowanym ruchom w stawie, ale jednocześnie w sposób nie powodujący bólu.
  • Podwyższenie – przyjmij pozycję leżącą z nogą wspartą powyżej serca. Oparcie nogi np. na poduszce usprawni przepływ krwi i zmniejszy tendencję obrzękową.  

W przypadku kontuzji tego więzadła bezwzględnie unikaj gorących kąpieli, maści rozgrzewających, alkoholu, a także do minimum ogranicz aktywność fizyczną. Wszystkie te czynniki powodują zwiększone krążenie krwi w obrębie uszkodzonego stawu, co dalej ma wpływ na powstawanie krwiaków, a to zdecydowanie wydłuży okres rekonwalescencji.

Po przeprowadzeniu badań mających na celu określenie charakteru urazu i jego rozległości powinno zostać rozpoczęte leczenie. Przede wszystkim podejmowane są zabiegi mające na celu wyciszenie bólu  i ograniczenie obrzęku. Rehabilitacja ma za zadanie ograniczyć długofalowe następstwa uszkodzenia więzadła. Niekiedy w terapii stosuje się stabilizator lub taping.

Przeważnie większość tego typu urazów kończy się bez powikłań, jednak nie można zbagatelizować leczenia, gdyż może w konsekwencji tego dojść do uszkodzeń struktur w obrębie stawu kolanowego, co skomplikuje leczenie i wydłuży okres powrotu do pełnej sprawności.