REHABILITACJA PO PRZEBYTYM USZKODZENIU RDZENIA KRĘGOWEGO.

Postęp cywilizacyjny spowodował zaowocował rozbudową uprzemysłowienia oraz motoryzacji. W związku z  czym co raz więcej osób głownie do 40 roku życia ulega urazom czaszkowo – mózgowym, lub urazom rdzenia kręgowego. Powodem takiego stanu rzeczy są wypadki komunikacyjne albo upadki ze znacznych wysokości.

W chwili gdy leczenie szpitalne połączone z wczesną rehabilitacją dobiega końca, musi być przeprowadzona diagnostyka stanu pacjenta i musza zostać ocenie jego możliwości funkcjonalne, ponieważ to jest punktem wyjścia do dalszej pracy rehabilitacyjnej.

Urazy czaszkowo – mózgowe oraz urazy rdzenia kręgowego, a także ich skutki to bardzo złożony temat, zarówno w  diagnostyce i leczeniu klinicznym, w ujęciu psychologicznym, a także socjalnym. Ze względu na złożoność tego problemu zdrowotnego niezwykle ważne jest ustalenie dokładnego planu rehabilitacji.

Celem fizjoterapii w  przypadku osób z urazami centralnego układu nerwowego jest stymulacja do naprawy zaburzonych funkcji. Generalnie rehabilitacja ma za zadanie wzmocnienie mięśni i poprawę ruchomości stawów, niestety w wielu przypadkach to nie wystarcza by przywrócić sprawność choremu.

Rehabilitacja klasyczna jest więc wstępem do rehabilitacji funkcjonalnej, to właśnie ona ma pobudzić organizm do powrotu zaburzonych funkcji. Dobierając rodzaj ćwiczenia do stanu chorego terapeuta uczy do obracania się w pozycji leżącej, transferu na wózek, siadania lub chodzenia.

W ramach rehabilitacji funkcjonalnej stosuje się różne metody neurofizjologiczne  (PNF, Ibita Bobath, PNF w wodzie). Wykorzystuje się berety Theraband oraz piłki ortopedyczne by wypracować stabilizację tułowia i propriorecepcji. Platformy stabilometryczne oraz balansowe wspomagają ćwiczenia wpływające na równowagę.

Podczas terapii rehabilitant powinien pilnować by chory wykonywał poprawnie wszystkie ćwiczenia, jednocześnie określał co czuje podczas ich wykonywania np. kiedy zaczyna czuć napięcie. Tylko współpraca pacjent – rehabilitant może dać dobre efekty terapii, zapobiec niekorzystnym kompensacjom, pozwolić na prostowanie błędów terapeutycznych.