Kinesiology Taping to jedyna metoda rehabilitacji,która działa cały czas, pozwala na osiąganie doskonałych rezultatów terapeutycznych przez działanie sensoryczne plastra k-active tape.Jest to możliwe dzięki zjawisku samoleczenia organizmu, w efekcie zapobiega powstawaniu patologii, aprowadzi do przywróceniai zachowania prawidłowej funkcji organizmu.

Metoda została wymyślona w Japonii przez chiropraktyka Kenzo Kase. Stosowana powszechnie od 1988 roku. Po raz pierwszy użyli go japońscy sportowcy na Olimpiadzie w Seulu. Do Europy metoda ta dotarła dopiero w 1998 roku. W Polsce stosowana od 2004 roku, kiedy to zaczęto prowadzić szkolenia z zakresu klejenia plastra Kinesiology Taping.

Oryginalne taśmy dostępne są w pięciu kolorach: beżowym, czarnym, niebieskim różowym i zielonym. Zrobione są z wysokiej jakości bawełny i akrylu (powierzchnia klejąca), przepuszczają powietrze i wodę, ale są wodoodporne, rozciągają się do 130-140% początkowej długości, mają zbliżoną grubości i ciężar do skóry.

Stosowanie Kinesiology Taping jest w 100% bezpieczne i nie przeszkadza w codziennym życiu. Około 20 minut po przyklejeniu plastra przestajemy odczuwać jego obecność na ciele. Osoba z przyklejonym plastrem może biegać, skakać, a nawet pływać. Ważne jest że, nie ukazała się żadna publikacja naukowa stwierdzająca, iż plaster szkodzi, bądź nie pomaga choćby w najmniejszym stopniu. Dlatego dzisiaj metoda ta jest stosowana bardzo powszechnie, między innymi przez takie gwiazdy jak Mario Balotelli, Agnieszka Radwańska, Novak Djokovic oraz inni czołowi sportowcy świata.

Każda aplikacjapoprzedzona jestbadaniem i oceną układu mięśniowo-powięziowego oraz kostnego.Nie opiera się na gotowych szablonach dla poszczególnych dysfunkcji. Kinesiology Taping jest najbardziej rozwiniętą i stale dynamicznie się rozwijającą odmianą terapii z użyciem plastra.

Techniki Kinesiology tapingu:

Istnieje sześć podstawowych technik klejenia plastra. Ważne jest aby każdorazowo plaster aplikowała osoba przeszkolona w tym kierunku, najlepiej magister fizjoterapii po szkoleniu z Kinesiology Tapingu. Techniki przyklejania różnią się sposobem aplikacji plastra na skórze pacjenta (miejsce, sposób cięcia, stopień rozciągnięcia plastra, rozciągnięcie powierzchni skóry).

1.Technika mięśniowa (mechaniczna) – plaster naklejamy bez rozciągnięcia na maksymalnie rozciągniętą strukturę .

2.Technika więzadłowa – plaster naklejamy z napięciem od 25% do 100%,.

3.Technika powięziowa – plaster kleimy oscylacyjnymi ruchami na zaburzeniach powięziowych. (tzw. Jaggling)

4.Technika korekcyjna – plaster kleimy w celu ustawienia mięśni, powięzi oraz stawów. Napięcie stosowane w tej metodzie to maksymalne lub submaksymalneod 75% do100%).

5.Technika limfatyczna – bezę plastra przyklejamy w okolicy węzłów chłonnych, pozostałą część (ogony plastra) na opuchniętą przestrzeń. Napięcie plastra od 0% do 20%.

6.Technika funkcjonalna – stosujemy, gdy chcemy zwiększyć lub ograniczyć ruch w stawie. Plaster aplikujemy podczas aktywnego ruchu.

Jakie jest działanie plastra:
Działanie plastra jest zależne od sposobu naklejenia, a ten z kolei od efektów jakie chce uzyskać terapeuta.

Kinesiology Taping ma za zadanie:

  • Zmniejszyć nieprawidłowe napięcie (mięśni, skóry, powięzi)
  • Wspomóc mięsień w działaniu (ułatwienie funkcji)
  • Zwiększyć zakres ruchu mięśni i stawów
  • Poprawić mikro krążenie
  • Aktywować układ limfatyczny
    • Zwiększyć ilość przepływającej limfy
    • Zwiększyć prędkość przepływającej limfy
    • Usuwać zastoiny limfatyczne
    • Zmniejszyć stany zapalne
    • Zredukować krwiaki (siniaki)
  • Aktywować wewnętrzny system znieczulenia
    • Aktywowanie włókien nerwowych
  • Oddziaływać eksteroceptywnie i proprioceptywnie
  • Wspierać funkcje stawów
    • Poprawa propriocepcji
    • Korygowanie ustawienia
    • Podpora bierna
    • Korekcja mechaniczna
    • Uśmierzanie bólu

Głównym działaniem i jednym z ważniejszych zadań Kinesiology Tapingu jest poprawa mikrokrążenia. Spowodowane jest to poprzez tworzenie się po przyklejeniu „fałdek na plastrze”, które unoszą skórę. Powodują one zmniejszony nacisk na receptory bólowe,a co za tym idzie zmniejszenie się bólu.

Kiedy można stosować kinesiology taping:
Plaster Kinesiology Taping ma nieograniczone zastosowanie. Wielu fizjoterapeutów próbuje używać go w różnych dolegliwościach i przypadkach. Poniżej przedstawiono najczęstsze zastosowanie plastra

-ból kręgosłupa ( rwa kulszowa, rwa udowa, ból podczas ciąży)

-ból menstruacyjny

-ostroga piętowa

kolano skoczka

– łokieć tenisisty/golfisty

-bolesny bark

– naderwanie mięśni lub więzadeł

– w stanach po operacjach ortopedycznych (kolana biodra i każdego innego stawu)

– w stanach po operacjach chirurgicznych

– naciągnięcia mięśni

– urazy żeber

zapalenie ścięgna Achillesa

– skręcenia / zwichnięcia stawu kolanowego/ kostki

– obrzęki i wysięki

– siniaki

– blizny

– zmniejszenie ryzyka kontuzji

– wiele wiele innych…

Według badań przeprowadzonych przez Gabinet Rehabilitacji Fizjo4life których założeniem było zbadanie wpływu aplikacji Kineziology Taping na poziom bólu w lędźwiowym odcinku kręgosłupa. Posłużyła do tego anonimowa ankieta przeprowadzona na 30 osobach zgłaszających taką dolegliwość.

Po dokładnej analizie wyników można stwierdzić, że plater Kinesiology Taping zmniejsza doznania bólowe w lędźwiowym odcinku kręgosłupa. Plaster zaczyna działać i można zauważyć pierwszą ulgę już po godzinie od naklejenia plastra. Ból jest jeszcze mniejszy, większość pacjentów czuje znaczną poprawę po 3 dniach od aplikacji. Plaster zmienia rodzaj bólu, staje się on mniej dokuczliwy, a jego intensywność jest mniejsza. Jest to wprost proporcjonalne do czasu pozostania plastra na skórze pacjenta. Przyklejenie plastra spowodowało możliwość wykonania większej ilości czynności dnia codziennego (chodzenie, stanie, siedzenie), ponieważ mniej okoliczności powoduje ból. Aplikacje stosowane w tych badaniach u większości pacjentów nie powodowały dyskomfortu.

Jest to metoda bezpieczna, łatwa w stosowaniu, szybka i nie wymagająca stosowania specjalistycznego sprzętu. Aplikacja powinna być przeprowadzona przez specjalistę, czyli fizjoterapeutę, który uczestniczył w kursie uczącym stosowania tej metody. Osoba po przeszkoleniu zna wszystkie wskazania, przeciwwskazania, właściwości plastra, możliwości terapeutyczne metody, dużą ilość technik i sposoby naklejenia plastra.

Metoda ta staje się coraz bardziej powszechna i stosowana w kompleksowej rehabilitacji. Coraz więcej fizjoterapeutów i lekarzy uczestniczy w kursach uprawniających do stosowania tej metody, przez co przekonuje się do tej formy rehabilitacji swoich pacjentów. Dzięki naklejeniu plastra zwiększa się przestrzeń nad miejscem bólowym, co sprawia, że zostaje obniżone ciśnienie działające na receptory bólowe i jednocześnie następuje przyspieszenie krążenia, co odpowiednio daje efekt przeciwbólowy i odżywczy. Dlatego po odklejeniu plastra istnieje duże ryzyko powrotu dolegliwości bólowych.

Dlatego należy pamiętać, że Kinesiology Taping jest jedynie uzupełnieniem do terapii prowadzonej w gabinecie rehabilitacji Fizjo4life. Jest na pewno doskonałym dodatkiem, ponieważ działa 24 godziny na dobę czego nie czyni żadna inna forma terapii. Nie może być jedyną formą rehabilitacji i przywracania pełnej sprawności po kontuzji oraz życia bez bólu.

Mgr Michał Dachowski, fizjoterapeuta ekstraklasowego zespołu koszykówki Matizol Lider Pruszków,Założyciel Gabinetu Rehabilitacji „Fizjo4life” www.fizjo4life.pl

Bibliografia

1.Dachowski M. (2011) Wpływ aplikacji kinesiology taping na poziom bólu różnego pochodzenia w lędźwiowym odcinku kręgosłupa, praca magisterska

2.Hałas I., (2010), Kinesiology Taping metoda wspomagająca terapię tkanek miękkich Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja 9 s. 22-25

3.Kase K., Wallis J., Kase T., (2003), Clinical Therapeutic Applications of the Kinesio Taping Metod, Wyd. Kinesio Taping Association, Tokio

4.Śliwicki Z., Senderek T., (2007) Kinezjotaping – nowa metoda leczenia? Rehabilitacja w Praktyce nr 3 s. 18-20

5.Tiffert M., (2010), Kinesiology taping. Teoria, metodyka, przykładowe aplikacje w konkretnych dysfunkcjach Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja 2010 nr 2 s. 48-53

Comments

comments